Badamy preferencje pracowników platformowych względem zabezpieczenia społecznego, w szczególności płatnego zwolnienia chorobowego oraz płatnego urlopu. Rozróżniamy pracowników, którzy podjęli pracę platformową z konieczności ekonomicznej („wypchniętych”), oraz tych, których przyciągnęły jej elastyczność i inne zalety („przyciągniętych”). Wykorzystując eksperyment wyboru dyskretnego przeprowadzony wśród około 800 pracowników platform taksówkarskich, sprzątających i dostawczych w Niemczech, Włoszech i Polsce i metodologię „gotowości do zapłaty”, pokazujemy, że pracownicy platformowi są gotowi poświęcić przeciętnie 0,9% dochodów za dostęp do płatnego zwolnienia chorobowego oraz 2,1% za dostęp do płatnego urlopu. Preferencje różnią się jednak wyraźnie w zależności od motywacji podjęcia pracy platformowej: pracownicy „wypchnięci” są gotowi zrezygnować średnio z 3,8% dochodów w zamian za płatny urlop, podczas gdy wyceny pracowników „przyciągniętych” są znacznie niższe i w większości specyfikacji statystycznie nieodróżnialne od zera. Różnice między tymi grupami występują w różnych subpopulacjach wyróżnionych na podstawie poziomu wykształcenia, stopnia zależności dochodowej od platform, kraju oraz obecnego dostępu do świadczeń. Wyniki sugerują, że konsekwencje rozszerzenia zabezpieczenia społecznego na pracowników platformowych — zgodnie z założeniami unijnej dyrektywy w sprawie pracy platformowej — mogą zależeć od udziału pracowników podejmujących pracę platformową z konieczności w ogólnej sile roboczej platform.
Projekt otrzymał finansowanie z programu Unii Europejskiej Horyzont Europa w zakresie badań i innowacji, umowa grantowa nr 101061388, projekt WeLaR. Dziękujemy Karolien Lenaerts i Jakobowi Schmidhäuserowi za pomoc przy realizacji projektu. Zastosowanie mają standardowe zastrzeżenia. Wszelkie błędy są nasze.