Długookresowe skutki wzrostu wymuszonej pracy na część etatu dla dobrowolnego zatrudnienia na część etatu

W artykule analizujemy długookresowe skutki wymuszonej pracy na część etatu dla zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu, ze szczególnym uwzględnieniem dobrowolnej pracy na część etatu. Wykorzystujemy regionalne dane dla Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych obejmujące lata 2006–2019. Nasza strategia empiryczna łączy podejście difference-in-differences z instrumentem shift-share dla szoków wymuszonej pracy na część etatu. W UE szoki te wynikają nie tylko ze wzrostu zatrudnienia na część etatu, lecz także ze spadku odsetka pracowników zatrudnionych na część etatu, którzy są zadowoleni ze swojego wymiaru czasu pracy. Szoki wymuszonej pracy na część etatu mają trwałe skutki, w tym długotrwały negatywny wpływ na dobrowolne zatrudnienie na część etatu. Wzrost stopy wymuszonej pracy na część etatu o 1 punkt procentowy prowadzi do obniżenia stopy dobrowolnego zatrudnienia na część etatu o 0,28 punktu procentowego po pięciu latach. Efekty te są szczególnie wyraźne wśród kobiet bez wyższego wykształcenia oraz w Europie Zachodniej. W Europie Środkowo-Wschodniej, podobnie jak w Stanach Zjednoczonych, nie znajdujemy statystycznie istotnych negatywnych długookresowych skutków szoków wymuszonej pracy na część etatu dla dobrowolnego zatrudnienia na część etatu.