Co wyjaśnia różnice w popularności pracy na część etatu między Europą Środkowo-Wschodnią a Zachodnią?

W artykule analizuję różnice w rozpowszechnieniu pracy w niepełnym wymiarze godzin między krajami Europy Środkowo-Wschodniej (CEE), które przystąpiły do Unii Europejskiej po 2004 roku, a krajami Europy Zachodniej. Estymuję indywidualne prawdopodobieństwa pracy w niepełnym wymiarze na podstawie obserwowalnych cech ekonomicznych, w tym dochodów kapitałowych oraz rynkowych płac godzinowych. O ile struktura siły roboczej oraz poziom rozwoju gospodarczego pozwalają wyjaśnić ponad połowę luki między Wschodem a Zachodem w zakresie dobrowolnej pracy na część etatu, to niewyjaśniona część tej luki wynosi 10,6 punktu procentowego w przypadku kobiet oraz 1,0 punkt procentowy w przypadku mężczyzn. Progresywność opodatkowania dochodów osobistych jest istotnym predyktorem dobrowolnej pracy w niepełnym wymiarze, lecz jej wpływ na niewyjaśnioną lukę między Wschodem a Zachodem jest ograniczony — zmniejsza ją o 0,7 punktu procentowego dla kobiet i o 0,3 punktu procentowego dla mężczyzn. Postrzegane znaczenie pracy i czasu wolnego również wykazuje istotny związek z prawdopodobieństwem pracy w niepełnym wymiarze, jednak wartości te nie tłumaczą różnic między Wschodem a Zachodem. Ponadto pracownicy zatrudnieni w pełnym wymiarze godzin w krajach CEE nie wykazują większej skłonności do pracy na część etatu niż pełnoetatowi pracownicy w Europie Zachodniej. Sugeruje to, że większe znaczenie mogą mieć różnice w normach społecznych dotyczących czasu pracy niż ograniczenia elastyczności wymiaru czasu pracy narzucane przez pracodawców. Powolne domykanie się niewyjaśnionej luki między wschodnimi a zachodnimi regionami Niemiec po ich zjednoczeniu również wspiera tezę, że dla popularności pracy na część etatu większe znaczenie mogą mieć instytucje nieformalne niż formalne.